K a w a   w   P o l s c e

Pierwsze wzmianki o kawie w naszym kraju pochodzą z roku 1573 w relacji niemieckiego podróżnika Leonara Ranwolfa. Niestety jednak trunek tan jeszcze długo przyjmowany był ze sporą niechęcią. Jeszcze sto lat później Andrzej Morsztyn tak oto pisał o kawie:

"W Malcieśmy, pomnę próbowali kafy,
Trunku dla baszów, Murata i Mustafy,
I co jest Turków. Ale tak szkarady
Napój, tak brzydka trucizna i jady,
Co żadnej śliny nie puszcza przez zęby,
Niech chrześcijańskiej nie plugawi gęby!"

Jasno z tekstu tego wynika jakie były pobudki niechęci naszych przodków do kawy - napoju mahometan. Lecz oto w opadającym po odsieczy wiedeńskiej kurzu pojawia się postać Franciszka Jerzego Kulczyckiego (w transkrypcji Kolczycki). Spędzając dwa lata w niewoli tureckiej, udało mu się nie tylko zakosztować nowego napoju, ale także zapoznać się z fachowym sposobem jego parzenia. Znając zalety kawy zgłosił chęć przejęcia zapasów ziarna kawowego, które to zostało pośród łupów pobitewnych rozpoznane jako pasza dla wielbłądów. Mając spory zapas ziarna otworzył w Wiedniu kawiarnię "Blaue Flasche", która zapoczątkowała szybko rosnącą popularność tej używki, sięgająca aż do Polski.
Już w pierwszej połowie XVIII w. kawa zaczęła powoli wypierać z polskich stołów polewkę piwną spożywaną powszechnie na siadanie, a z czasem podawana w imbryku i filiżankach pojawiała się również po obiedzie lub razem ze słodyczami na podwieczorkach. Już wtedy pijano ją z mlekiem i cukrem.
Dość szybko osiągnęliśmy mistrzostwo w parzeniu tego trunku, a zachwycali się nim nawet krytycznie nastawieni do naszego kraju Johann Kausch czy Johann Biester.
Kawa stała się na tyle atrakcyjnym towarem, że zdarzały się nierzadko fałszerstwa. I tak kawę imitowała cykoria, palone ziarno, groch a nawet żołędzie.
Pierwsze kawiarnie na wzór kawiarni Kulczyckiego pojawiły się w Warszawie w roku 1763