Miody pitne sporzadząno w domach szlacheckich od czasu Średniowiecza. Dzisiaj ich polularnosć spadła na rzecz "innych" trunków, ale nie wypada ignorować dobrego trójniaka.

Jak podawać i przechowywać?
Miody należy podawać w temperaturze pokojowej, a w zimie na gorąco z przyprawami korzennymi. Miody doskonale nadają się do przechowywania, z czasem nabierają głębokiego aromatycznego smaku. Przechowuje się jak wina: w ciemnych pomieszczeniach, w niskiej temperaturze ( 5 -10 stopni), w pozycji leżącej.

Jak przygotowuje się miód pitny?
Jest to napój uzyskiwany przez fermentację alkoholową rozcieńczonego wodą miodu pszczelego, czyli tzw. brzeczki miodowej. Brzeczka może zawierać tylko miód i wodę i daje w wyniku fermentacji miody naturalne. Gdy zostanie doprawiona chmielem, daje miody chmielowe, a gdy korzeniami i ziołami daje miody korzenne. Brzeczkę doprawia się też sokami owocowymi i wtedy można otrzymać doskonałe miody owocowe, takie jak wiśniak lub maliniak. Produkcja miodu nie różni się zbytnio od produkcji wina owocowego: przygotowanie brzeczki miodowej, fermentacja i dojrzewanie młodego miodu.

Podział miodów pitnych.
Podział przeprowadzany jest w zależności od sposobu sporządzania brzeczki. Rozróżnia się miody n i e s y c o n e - powstałe z brzeczki rozpuszczonej w letniej wodzie i poddanej fermentacji, oraz miody s y c o n e powstałe z miodu rozpuszczonego w wodzie i warzonego (gotowanie brzeczki), który po wystudzeniu jest poddawany fermentacji. W przemyśle produkuje się miody sycone, które mają uboższy smak, ale fermentacja przebiega czyściej, szybciej i lepiej (drobnoustroje brzeczki są unieszkodliwiane podczas warzenia).
Drugim kryterium podziału miodów pitnych jest stopień rozcieńczenia brzeczki wodą, czyli stosunek miodu i wody w brzeczce. Mamy więc, cztery typy miodów:
półtorak - na 1 litr miodu 1,5 litra wody
dwójniak - na 1 litr miodu 1,0 litra wody
trójniak - na 1 litr miodu 2,0 litra wody
czwórniak - na 1litr miodu 3,0 litra wody
Oczywiście im więcej miodu, tym lepszy trunek. Jednakże, ilość miodu wpływa na czas leżakowania - im więcej miodu, tym dłuższy proces uzyskiwania napoju. Najbardziej popularnym typem miodu jest trójniak, który już po 1-2 letnim leżakowaniu jest dobrej jakości produktem. Jakość czwórniaka jest najsłabsza. Dwójniaki i półtoraki fermentują powoli i wymagają wieloletniego leżakowania.